Обично чуден, посебно обичен

Обично чуден

Посебно обичен

Дали си?

Некогаш и јас не знам што значи тоа.

А го кажав.

Да, јас го кажав.

Чудно ги запоседна моиве мисли, срце, тело.

Те доживеав. Така. Некако. Целосно.

Чуден можеш да бидеш на милион начини.

Чудно да гледаш

Чудно да зборуваш

Чудно да изгледаш

Чудно да љубиш или не љубиш

Чудно да молчиш.

Најчесто молчиш.

Затоа си обично чуден, а посебен.

Мислам посебно обичен.

Обичен, а необичен.

Имаш жар во очите.

А, молчиш.

Имаш оган во душата.

А, молчиш.

Лузни оставаш. Баш онакви длабоки, секој да ги види.

А не сакам кога ме прашуваат што ми е.

Планина носиш рече. Онака, целата ја влечеш на грб.

Ти поверував.

Иако, длабоко нешто ми кажува дека не е само тоа.

Јас неколку носам. Планини.

Тешки, големи, раззеленети, со сета флора и фауна во нив.

И пак сум тука.

Не е важно, си реков. Ќе чекам.

Ќе чекам. Не знам до кога.

Ќе чекам, а ти колку сакаш биди чуден.

Обично чуден.

И посебен.

Посебно обичен.

Еј, не двоуми се.

Чудно љуби ме.

Обично.

Посебно.

Љуби ме.

Макар уште еднаш.