Сон

Колку ли само ноќи си ми доаѓал во сонот

И колку само сум пружала раце да те допрам

А потем чиниш јаве било, а не сон

Секој дел на лицето ти го милувам

Очите, носот, образите, усните

Косата ти ја милувам

А ти се смееш.

И се будам.

И главата ја заривам во перница

Стискам заби,  во мене грмотевици и торнада

 чиниш сите органи ќе се разнесат

Експлозија.

Срцето ми чука

Мислиш часовник ѕиден, онаков со пиле што испушта звук

И ќе излета секој миг

Ново утро. Рутина. Кафе на масата.

Голтка дур се лади. Отсутност во погледот.

Тука сум и не сум тука.

Како привид во реален свет сум.

Но, мојот свет е друг. Убав, а неубав.

Реален и нереален.

Посакувам да не си секогаш само сон.

Се прашувам дали ќе се сретнеме пак

Во некое време, во некоја друга димензија

Оти не си реалност. Или си!?