Мисли

 

Ми дојде да напишам стих или два

Седам немо прикована за овој стол.

Слушам

Гледам

Не зборувам

Понекогаш тонам и губам здив

И нема никој.

 

Како ѕвездени траги да оставил некој во мојава душа

Ме снемува

Те гледам и се прашувам:

Вреди ли ова? Вреди ли сè? Вреди ли овој живот?

Седам немо прикована за овој стол.

Се обидувам да напишам стих или два.

Не оди.

 

Размислувам

Каде ли одат мислите што си ги мислел цел живот

Имаат ли правец на движење?

 

Кога ќе нè снема дали ги закопуваме мислите

Или лебдат на гробот на починатиот

Дали и таму не му даваат мир?!

 

Не, ти не мислиш како мене.

И полесно е, знам.

Не те истоштуваат твоите мисли

Не прашуваш каде одат

Не ти значат ништо.

 

Јас моите ќе ги земам под земја, со мене.

Да ме мачат и таму.

 

Седам немо прикована за овој стол.

Се обидувам да напишам стих или два.

Не оди.

Празен лист, а безброј мисли.

Ќе си ги земам.

Кога ќе заминам.

Те сонував

Те сонував.
Со сета твоја скромност те сонував.
Со сета твоја искреност.
Со сета твоја раскош од човек.

Внатрешен глас.

Ги скратив мечтите.
Надежта.
Како со нож жица кога ќе пресечеш и нема веќе течение на звуци
Како зборови кога ќе немаш или молчиш
Така. Баш така.
Или имаш
А не смееш да ги кажеш
А сакаш.
Очајно сакаш.

Мислите не можеш да ги пресечеш.
Лутаат.
Ни почеток ни крај имаат.
Ниту знаат кај патуваат и колку долго.
И до кога.

И гласот е доволен некогаш.
Да сонуваш.

Те сонував.
Со сета твоја скромност те сонував.
Со сета своја искреност.
Со сета твоја раскош од човек.