И кога сè ќе
се смири
И кога мозоков
од пивтија повторно се дели на сива и бела маса
И кога ќе си
ветам дека нема веќе никогаш да бидеш дел од мене
Дека ќе те
нема во ниту една мозочна ќелија
Ти доаѓаш
нечујно
со збор, два,
сосема небитни
За мене
космос еден цел
И бура носиш повторно
Бура, чиниш
крај на светот иде
Немам сила,
ти велам. Немам.
А знам, сè ќе
остане во тишина
Ќе си
премолчиме
А сме
мислеле,
Ноќи си ме
мислел и денови, и цели деноноќија, знам
А јас секоја
мисла во стих ја претворив
За кога ќе те
нема да те има
Да те опипам
на хартија
Оти знам дека
ќе си премолчиме
И никогаш
нема да се прегрнеме
А копнееме.
И нема да се
почувствуваме
А копнееме.
И нема да се
имаме
А копнееме.
No comments:
Post a Comment